സ്കൂള്‍ വിട്ടുവരുമ്പോള്‍ ദൂരെ നിന്നേ കണ്ടു;
മുറ്റത്ത്‌ ആരൊക്കെയോ..
"എന്താ നിന്റെ വീട്ടില്‍ ഒരു..?"..കൂട്ടുകാരിയുടെ മുഖത്തും ചോദ്യഭാവം.
ഒരു കൈ കൊണ്ട്‌ പുസ്തകസഞ്ചി ഒതുക്കിപ്പിടിച്ച്‌ കഴിയാവുന്നത്ര വേഗത്തില്‍ ഓടി, മുറ്റത്തേയ്ക്ക്‌ കയറുമ്പോള്‍....
ആകെ തളര്‍ന്നു പോയി.
ചിതറിത്തെറിച്ച ചോരത്തുള്ളികള്‍..
ഒടിഞ്ഞുനുറുങ്ങിയ ഉടല്‍..
സഹിയ്കാന്‍ വയ്യ.
ഞാന്‍ നിലത്ത്‌, വെറും മണ്ണിലിരുന്നു.
ചുറ്റും നില്‍ക്കുന്നവരുടെ, സഹതാപവും ദു:ഖവും കലര്‍ന്ന നോട്ടങ്ങള്‍, കണ്ണീര്‍മറയ്കപ്പുറത്ത്‌, തെളിയാത്ത മഴക്കാല ചിത്രങ്ങള്‍ പോലെ അവ്യക്തമായിരുന്നു.
കാലത്ത്‌ യാത്രപറയുമ്പോള്‍, ആ കവിള്‍ തലോടിയ എന്റെ കൈത്തലം നനഞ്ഞിരുന്നുവല്ലോ..
ദൈവമേ..
കൂട്ടുകാരികളോട്‌, പ്രഭാതത്തില്‍ എനിയ്ക്കു സമ്മാനമായി കിട്ടിയ ആ പനിനീര്‍ പുഞ്ചിരിയെപ്പറ്റി, തെല്ലൊരു അഹങ്കാരത്തോടെ പറയുമ്പോള്‍....
ഒരു 'കണ്ണേറി'നെപ്പറ്റി ഓര്‍ത്തുപോലുമില്ല.
അമ്മ എന്നെ പിടിച്ചെഴുനേല്‍പ്പിച്ചു; ആശ്വസിപ്പിച്ച്‌ അകത്തേയ്ക്കു കൊണ്ടുപോയി.
അടുക്കളഭാഗത്തെത്തിയപ്പോളാണത്‌ കണ്ടത്‌;
മാധവ്യേച്ചി, ഈ കൊടുംപാതകം ചെയ്തവനെ, വടയ്കേ മുറ്റത്തിട്ട്‌ തുണ്ടം തുണ്ടമാക്കി വെട്ടുന്നു.
പിന്നെ താമസിച്ചില്ല;
ഓടിച്ചെന്ന്‌ വെട്ടുകത്തി പിടിച്ചുവാങ്ങി, കൊടുത്തു രണ്ട്‌ വെട്ട്‌ !!
അത്രയെങ്കിലും ചെയ്തില്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ പിന്നെ..
അരുമയായി നട്ടുനനച്ചുണ്ടാക്കിയ ചെമ്പനീര്‍ച്ചെടി, ആദ്യമായി ഹൃദയം തുറന്ന്‌ വിടര്‍ത്തിയ, കടുംചുകപ്പ്‌ പുഷ്പം, മഞ്ഞിന്‍കണങ്ങളണിഞ്ഞ്‌, സുന്ദരിയായി നില്‍ക്കുന്ന കാഴച്ചയും കണ്ട്‌ സ്കൂളില്‍ പോയതാണ്‌ ഞാന്‍.
തിരിച്ചുവരുമ്പോളേയ്ക്കും, തൊട്ടടുത്തുള്ള തെങ്ങിലേ ഓലമടല്‍, കാറ്റിനൊപ്പിച്ച്‌ ഊഞ്ഞാലാടി, വന്നുവീണത്‌ എന്റെ പാവം ചെടിയുടെ നെഞ്ചില്‍.
ഇതളുകളെല്ലാം ചിതറി, ചില്ലകളെല്ലാം ഒടിഞ്ഞു നുറുങ്ങി..
നാളെ വിടരേണ്ടിയിരുന്ന ഒരു പൂമൊട്ടും കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു എന്നോര്‍ക്കുമ്പോള്‍..
ഓലമടലിനെ വെട്ടിനുറുക്കി കത്തിക്ക്യല്ലേ വെണ്ടത്‌?
Thursday, September 6, 2007
Thursday, August 30, 2007
കറുത്ത പൗര്‍ണ്ണമി
ചുമരില്‍ത്തൂങ്ങും കലണ്ടറില്‍,
വെളുത്ത മുഖം അവളോട്‌ ചിരിച്ചു;
ഇന്ന്‌ പൗര്‍ണ്ണമി.
അവളില്‍ സ്വപ്നങ്ങള്‍ വാരിനിറച്ച,
മുറിവില്‍ വെണ്ണയായ്‌ അലിഞ്ഞമര്‍ന്ന
പ്രിയസഖി; പൗര്‍ണ്ണമി.
ഇറ്റുന്ന പാല്‍നിലാവ്‌
ആത്മാവിലേറ്റുവാങ്ങാന്‍,
അവള്‍ ജാലകത്തിരശീല നീക്കി,
മനസ്സിന്റെ വാതായനങ്ങള്‍ തുറന്നിട്ടു.
രാവേറെച്ചെന്നിട്ടും
സാന്ദ്രമാം അന്ധകാരം
കഴുകിക്കളഞ്ഞൊരു പാലാഴി തീര്‍ക്കാന്‍
എന്തേ നറും നിലാവെത്തിയില്ല..??
ആകാശത്തെരുവില്‍
അപഥസഞ്ചാരികളായ കാര്‍മേഘങ്ങള്‍
വെള്ളിവാള്‍ വീശിത്തിമര്‍ക്കവേ,
അവളുടെ കണ്ണില്‍ ചോര പൊടിഞ്ഞു...
************
വെളുത്ത മുഖം അവളോട്‌ ചിരിച്ചു;
ഇന്ന്‌ പൗര്‍ണ്ണമി.
അവളില്‍ സ്വപ്നങ്ങള്‍ വാരിനിറച്ച,
മുറിവില്‍ വെണ്ണയായ്‌ അലിഞ്ഞമര്‍ന്ന
പ്രിയസഖി; പൗര്‍ണ്ണമി.
ഇറ്റുന്ന പാല്‍നിലാവ്‌
ആത്മാവിലേറ്റുവാങ്ങാന്‍,
അവള്‍ ജാലകത്തിരശീല നീക്കി,
മനസ്സിന്റെ വാതായനങ്ങള്‍ തുറന്നിട്ടു.
രാവേറെച്ചെന്നിട്ടും
സാന്ദ്രമാം അന്ധകാരം
കഴുകിക്കളഞ്ഞൊരു പാലാഴി തീര്‍ക്കാന്‍
എന്തേ നറും നിലാവെത്തിയില്ല..??
ആകാശത്തെരുവില്‍
അപഥസഞ്ചാരികളായ കാര്‍മേഘങ്ങള്‍
വെള്ളിവാള്‍ വീശിത്തിമര്‍ക്കവേ,
അവളുടെ കണ്ണില്‍ ചോര പൊടിഞ്ഞു...
************
Thursday, August 23, 2007
...ഇങ്ങനേം സംവദിയ്കാം !!
പണ്ടൊരിക്കല്‍ വിശാല്‍ജി പറഞ്ഞപോലെ, 'ഷാര്‍ജ - ജബല്‍ അലി വാഹനപ്രചരണജാഥയില്‍' ഒരു സ്ഥിരാംഗത്വം എനിക്കുമുണ്ട്‌. ജോലിസമയത്തിനനുസരിച്ച്‌ ഒരു കാര്‍ലിഫ്റ്റ്‌ തരപ്പെട്ടുകിട്ടിയതു തന്നെ വലിയൊരു സമാധാനം.
പിന്നെ, വഴിമദ്ധ്യേ രുചിയ്കുന്ന 'ട്രാഫിക്‌ ജാമിന്റേയും, ജെല്ലിയുടേയും' അളവ്‌, കാണുന്ന കണി, ശകുനം, വാരഫലം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി ചിന്തിക്കാത്തത്‌, അവയെല്ലാം തന്നെ ഒരു നിത്യാഘോഷമായതു കൊണ്ടാണ്‌.
ഒരു ദിവസം ഉച്ചക്ക്‌ 2 മണിയോടെ കാര്‍ലിഫ്റ്റ്‌ തരുന്ന പയ്യന്‍സ്‌ വിളിച്ചു; "ഇന്ന്‌ സര്‍വീസ്‌ ഉണ്ടാകില്ല; വണ്ടിക്കു ജലദോഷം, റേഡിയേറ്ററിന്റെ പൈപ്പിന്‌ ചെറിയൊരു..."
മുഴുവന്‍ കേല്‍ക്കുന്നതുനു മുന്‍പു തന്നെ ഇനി ഇന്നെങ്ങനെ വീടുപറ്റും എന്ന വേവലാതിയായി. ഇത്തരം ജലദോഷങ്ങള്‍ നമുക്കും സമയദോഷം തന്നെ.
സഹപ്രവര്‍ത്തകരില്‍ ഒന്നുരണ്ടുപേര്‍ ഷാര്‍ജ നിവാസികളാണെങ്കിലും, ആറര-ഏഴ്‌ മണിയായേ അവരിറങ്ങൂ.
ഇനീപ്പോള്‍ ബസ്സിനു പോകാമെന്നു വെച്ചാല്‍.. രണ്ട്‌ ബസ്സ്‌ മാറിക്കേറീട്ട്‌ വേണം അങ്ങെത്താന്‍. നിറുത്തിക്കൊട്ടിയുള്ള പോക്കും, ദുബായ്‌ സ്റ്റാന്റിലെ ക്യൂവിന്റെ നീളവും ആലോചിച്ച്‌, പ്രശ്നപരിഹാരമെന്തെന്ന് ഈശ്വര്‍ന്മാരോട്‌ ചോദിക്കവേ, ഉത്തരം തന്നത്‌ ... എന്റെ തൊട്ടപ്പുറത്തിരുന്ന് അധ്വാനിയ്കുന്ന ഷാര്‍ജക്കാരന്‍ സുഹൃത്താണ്‌.
"ഞാനിന്ന് നാലരക്കിറങ്ങാ..ഇത്തിരി ഷോപ്പിങ്ങുണ്ട്‌."എന്റെ മനസ്സ്‌ തണുത്തു.
അദ്ദേഹം ഷോപ്പിങ്ങിന്‌ പോകുന്നത്‌ ഷാര്‍ജയില്‍ തന്നെയായതുകൊണ്ട്‌, അവിടെ നിന്നും ടാക്സിക്ക്‌ പോകാവുന്ന ദൂരമേ ഉള്ളൂ എനിക്ക്‌. (ഓഫീസില്‍ നിന്നും വീടുവരെ ടാക്സി കിട്ടൂല്യേ..ന്ന് ചോദിച്ചാല്‍.. കിട്ടും. ന്നാലും അതൊരു കടുംകൈയ്യാണേയ്..)
അങ്ങനെ, 'അന്‍സാര്‍മാളി'ന്‌ മുന്നില്‍ അദ്ദേഹം എന്നെ ഡ്രോപ്‌ ചെയ്തു.
"സാലിക്കിന്റെ" തൊടുകുറിയിട്ട വണ്ടികളും, മീറ്റര്‍ ടാക്സികളും നിരത്തില്‍ ഇറങ്ങുന്നതിന്‌ മുന്‍പുള്ള കാലമാണ്‌.
കാണാന്‍ ഇത്തിരി 'മൊഞ്ചൊ'ക്കെയുള്ള ഒരു ടാക്സിക്ക്‌ കൈകാട്ടി. പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തില്‍ 'പുസ്തു'സംഗീതം ഒഴുകുന്നു. ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍, ഒരുവിധം വൃത്തിയൊക്കെയുണ്ട്‌. എന്നാലും, സീറ്റുകള്‍ക്കിടയിലും മറ്റും സുഖവിശ്രമം നടത്താനിടയുള്ള മൂട്ടകളെ ഉണര്‍ത്താതെ, വളരെ സൂക്ഷിച്ച്‌ ഒതുങ്ങിയിരുന്നു, പോകേണ്ട സ്ഥലം പറഞ്ഞു; വണ്ടി നീങ്ങി.
സാരഥി പഠാണ്‍/പഠാണി.
നല്ല ട്രാഫിക്കുണ്ട്‌. ഷാര്‍ജയിലെ "സെയില്‍സ്‌ട്രീറ്റ്" എന്നു പറയാവുന്ന 'അല്‍ വഹ്ദ' സ്‌ട്രീറ്റിലൂടെ ഓരോ ഇഞ്ചും അളന്നു നീങ്ങുകയാണ്‌ ഞങ്ങള്‍.
"മീന്‍ കിട്ട്യാലും തന്തോയം, കിട്ടീല്ലേലും തന്തോയം" എന്ന ഡയലോഗ്‌ ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്ന; വെയിലായാല്‍ 'സമ്മര്‍ സെയില്‍', മഞ്ഞായാല്‍ 'വിന്റര്‍ ബൊനാന്‍സ' എന്നിങ്ങനെ കൊല്ലത്തിലെല്ലാദിവസവും ഓരോരോ പേരില്‍ 10 മുതല്‍ 70% വരെ ആദായ(ആര്‍ക്ക്‌) വില്‍പനയുടെ ബോര്‍ഡ്‌ തൂക്കുന്ന ഇവിടത്തെ ബിസിനസ്സ്‌ ട്രിക്കിനെക്കുറിച്ച്‌ വെറുതേ ആലോചിക്കുന്നതിനിടയില്‍....,
ഞാനൊരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു.
പഠാണി ഡ്രൈവര്‍ ഒരു ഇംഗ്ലീഷ്‌ പത്രം നിവര്‍ത്തി നോക്കുന്നു !!
കാര്യമായ ഗൗരവത്തോടെ പേജുകള്‍ മറിക്കുന്നു !!
കീഴ്ചുണ്ടില്‍ 'നസ്വാര്‍' തിരുകിവെച്ച്‌, കാറിന്റെ മുന്നിലും പിന്നിലും കുറെ പൂക്കള്‍ പരത്തി അലങ്കരിച്ച്‌, തൊങ്ങലുകള്‍ ചാര്‍ത്തി..... അങ്ങനെ രൂപഭാവങ്ങള്‍ കൊണ്ട്‌ അയാളൊരു 'റ്റിപിക്കല്‍' പഠാണിയാണ്‌.
വാഹനം മുന്നോട്ടെടുക്കാനാവാത്തവിധം ട്രാഫിക്‌ ആകുമ്പോള്‍, വീണുകിട്ടുന്ന വിശ്രമവേളകള്‍ വിജ്ഞാനപ്രദമാക്കുന്നതാവാം.
എന്നാലും..
ഒരു പഠാണി ഇത്ര കൂളായിട്ട്‌ ഇംഗ്ലീഷ്‌ പത്രം വായിക്യാന്ന് പറഞ്ഞാല്‍.. ????
ഇനീപ്പൊ, ചിത്രം കാണ്വാവോ.. ?
... ശ്ശേ.. അങ്ങിനെ ചിന്തിക്യാമോ..
ഓ..എന്തോ ആവട്ടെ.
സ്ലോവില്‍ നീങ്ങാമെന്നായപ്പോള്‍ പേപ്പര്‍ മടക്കി. വീണ്ടും നിന്നപ്പോള്‍ നീര്‍ത്തി.
ഇതു പലവട്ടം നടന്നു.
'ഏതു ജീവിത സാഹചര്യത്തിലായാലും, ഒരുവന്റെ വിജ്ഞാനദാഹത്തിന്റെ അനര്‍ഗളപ്രവാഹത്തെ തടുത്തു നിര്‍ത്താനാവില്ല' എന്ന, എടുത്താല്‍ പൊന്താത്ത ചിന്തയുമായിരുന്ന എന്നെ, തിരിഞ്ഞൊന്നു നോക്കി, കറവീണ പല്ലുകളില്‍ കുറച്ചെണ്ണം പുറത്തു കാട്ടി, അയാളൊന്നു ചിരിച്ചു.
എന്നിട്ട്‌,
..ദേ ഇപ്പൊ പത്രത്തീന്ന് കിട്ടീതാ എന്ന മട്ടില്‍ ഒരു പ്രസ്താവന.
"ആജ്‌ റ്റൂ ഹോട്ട്‌".
ദൈവമേ...ഹിന്ദി-ഇംഗ്ലീഷ്‌ മണിപ്രവാളം.
ഇയാളൊരു 'പഠാണിപ്പുലി' തന്നെയെന്ന് മനസ്സില്‍ കരുതി; 'അതെ' എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഞാനൊന്ന് മൂളി.
Al Yarmouk (മലയാളത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ 'മ്മടെ അലിയാരുമുക്ക്‌' ) സിഗ്നലില്‍ രണ്ട്‌ സുഡാനി കുമാരിമാര്‍ "ക്യാറ്റ്‌ വാക്‌" നടത്തി കടന്നു പോയി. അയാളെന്തോ ആത്മഗതം നടത്തിയോ.. തോന്നിയതാവാം.
റോഡിലെ തിരക്കിന്‌ അയവുവന്നു. അയാളുടെ പത്രപാരായണം മുടങ്ങി.
"ആജ്‌ ആപ്‌ ഹൗ ആര്‍ യൂ?"
ങ്‌ഹേ...
വീണ്ടും "ഹിംഗ്ലീഷ്‌".
"ഫൈന്‍"
തീരെ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ചോദ്യമായതിനാല്‍ ഒരു നിമിഷമെടുത്തു മറുപടി പറയാന്‍.
ഇനീപ്പൊ, കയ്യിലുള്ള ഭാഷാപരിജ്ഞാനം മുഴുവന്‍ എന്റെ നേരെ എറിഞ്ഞു കഷ്ടപ്പെടുത്താനാണോ പ്ലാന്‍?
കൂടുതല്‍ വേവലാതിപ്പെടുന്നതിനു മുന്‍പ്‌ അടുത്ത ചോദ്യം വന്നു.
"ആപ്‌ കാ ഫേമിലി ഹൗ ആര്‍ യൂ?"
എന്റീശ്വരാ... ഇയാളിത്‌ എന്തു ഭാവിച്ചാ..?
ഈ സങ്കരയിനം ചോദ്യത്തിന്റെ ശരിയായ രൂപം പറഞ്ഞുകൊടുക്കാന്‍ മുതിരുന്നത്‌ ബുദ്ധിയല്ല. വളരെ ആത്മാഭിമാനത്തോടെ, സ്വപ്രയത്നംകൊണ്ട്‌ (?) ആര്‍ജിച്ചെടുത്ത ജ്ഞാനം പ്രകടിപ്പിയ്കാന്‍, പറഞ്ഞൊപ്പിച്ച വാചകങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്തൂന്ന് തോന്നിയാല്‍...
ഒട്ടും ശരിയല്ല.
പക്ഷേ...
ഇനിയും ഹിംഗ്ലീഷ്‌ ചോദ്യശരങ്ങളെ നേരിടാനുള്ള മനക്കട്ടി എനിക്കില്ല. ഇതുവരെ അടക്കി നിര്‍ത്തിയ ചിരിയെങ്ങാന്‍ പുറത്തുവന്നാല്‍..... അതിലുമപകടം.
അതോണ്ട്‌, തികഞ്ഞ സംയമനം പാലിച്ച്‌, ഞാന്‍ അടുത്ത "ഫൈന്‍" പറഞ്ഞു.
ഭാഗ്യത്തിന്‌, ഇറങ്ങാനുള്ള സ്ഥലം എത്താറായി. അറിയുന്ന 'മുറിഹിന്ദി'യില്‍ വണ്ടി നിര്‍ത്തിക്കോളാന്‍ പറഞ്ഞു.
കൊടുത്ത പൈസയുടെ ബാക്കി തരുന്നതിനിടയില്‍..
ഇനിയുമൊരവസരമില്ലല്ലോ എന്നു കരുതീട്ടാവണം, ഉദ്വേഗം നിറഞ്ഞ ഒരന്വേഷണം കൂടി അയാള്‍ ധൃതി പിടിച്ചു നടത്തി.
ഒതുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച്‌ പരാജയപ്പെട്ട ചിരി, ഏതെങ്ങിലും വികൃത ശബ്ദമായി രൂപാന്തരപ്പെട്ട്‌ പുറത്തു വരുന്നതിനു മുന്‍പേ...
മറുപടിയായി ഒരു തലചെരിയ്കലോ, കുലുക്കലോ നടത്തി, ഞാന്‍ ഇറങ്ങി ഡോര്‍ അടച്ചു.
എന്തായിരുന്നു ആ അവസാനത്തെ ചോദ്യം? ഊഹിയ്കാമോ?
"ആജ്‌ മോസം ഹൗ ആര്‍ യൂ?" !!!
*****************
പിന്നെ, വഴിമദ്ധ്യേ രുചിയ്കുന്ന 'ട്രാഫിക്‌ ജാമിന്റേയും, ജെല്ലിയുടേയും' അളവ്‌, കാണുന്ന കണി, ശകുനം, വാരഫലം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി ചിന്തിക്കാത്തത്‌, അവയെല്ലാം തന്നെ ഒരു നിത്യാഘോഷമായതു കൊണ്ടാണ്‌.
ഒരു ദിവസം ഉച്ചക്ക്‌ 2 മണിയോടെ കാര്‍ലിഫ്റ്റ്‌ തരുന്ന പയ്യന്‍സ്‌ വിളിച്ചു; "ഇന്ന്‌ സര്‍വീസ്‌ ഉണ്ടാകില്ല; വണ്ടിക്കു ജലദോഷം, റേഡിയേറ്ററിന്റെ പൈപ്പിന്‌ ചെറിയൊരു..."
മുഴുവന്‍ കേല്‍ക്കുന്നതുനു മുന്‍പു തന്നെ ഇനി ഇന്നെങ്ങനെ വീടുപറ്റും എന്ന വേവലാതിയായി. ഇത്തരം ജലദോഷങ്ങള്‍ നമുക്കും സമയദോഷം തന്നെ.
സഹപ്രവര്‍ത്തകരില്‍ ഒന്നുരണ്ടുപേര്‍ ഷാര്‍ജ നിവാസികളാണെങ്കിലും, ആറര-ഏഴ്‌ മണിയായേ അവരിറങ്ങൂ.
ഇനീപ്പോള്‍ ബസ്സിനു പോകാമെന്നു വെച്ചാല്‍.. രണ്ട്‌ ബസ്സ്‌ മാറിക്കേറീട്ട്‌ വേണം അങ്ങെത്താന്‍. നിറുത്തിക്കൊട്ടിയുള്ള പോക്കും, ദുബായ്‌ സ്റ്റാന്റിലെ ക്യൂവിന്റെ നീളവും ആലോചിച്ച്‌, പ്രശ്നപരിഹാരമെന്തെന്ന് ഈശ്വര്‍ന്മാരോട്‌ ചോദിക്കവേ, ഉത്തരം തന്നത്‌ ... എന്റെ തൊട്ടപ്പുറത്തിരുന്ന് അധ്വാനിയ്കുന്ന ഷാര്‍ജക്കാരന്‍ സുഹൃത്താണ്‌.
"ഞാനിന്ന് നാലരക്കിറങ്ങാ..ഇത്തിരി ഷോപ്പിങ്ങുണ്ട്‌."എന്റെ മനസ്സ്‌ തണുത്തു.
അദ്ദേഹം ഷോപ്പിങ്ങിന്‌ പോകുന്നത്‌ ഷാര്‍ജയില്‍ തന്നെയായതുകൊണ്ട്‌, അവിടെ നിന്നും ടാക്സിക്ക്‌ പോകാവുന്ന ദൂരമേ ഉള്ളൂ എനിക്ക്‌. (ഓഫീസില്‍ നിന്നും വീടുവരെ ടാക്സി കിട്ടൂല്യേ..ന്ന് ചോദിച്ചാല്‍.. കിട്ടും. ന്നാലും അതൊരു കടുംകൈയ്യാണേയ്..)
അങ്ങനെ, 'അന്‍സാര്‍മാളി'ന്‌ മുന്നില്‍ അദ്ദേഹം എന്നെ ഡ്രോപ്‌ ചെയ്തു.
"സാലിക്കിന്റെ" തൊടുകുറിയിട്ട വണ്ടികളും, മീറ്റര്‍ ടാക്സികളും നിരത്തില്‍ ഇറങ്ങുന്നതിന്‌ മുന്‍പുള്ള കാലമാണ്‌.
കാണാന്‍ ഇത്തിരി 'മൊഞ്ചൊ'ക്കെയുള്ള ഒരു ടാക്സിക്ക്‌ കൈകാട്ടി. പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തില്‍ 'പുസ്തു'സംഗീതം ഒഴുകുന്നു. ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍, ഒരുവിധം വൃത്തിയൊക്കെയുണ്ട്‌. എന്നാലും, സീറ്റുകള്‍ക്കിടയിലും മറ്റും സുഖവിശ്രമം നടത്താനിടയുള്ള മൂട്ടകളെ ഉണര്‍ത്താതെ, വളരെ സൂക്ഷിച്ച്‌ ഒതുങ്ങിയിരുന്നു, പോകേണ്ട സ്ഥലം പറഞ്ഞു; വണ്ടി നീങ്ങി.
സാരഥി പഠാണ്‍/പഠാണി.
നല്ല ട്രാഫിക്കുണ്ട്‌. ഷാര്‍ജയിലെ "സെയില്‍സ്‌ട്രീറ്റ്" എന്നു പറയാവുന്ന 'അല്‍ വഹ്ദ' സ്‌ട്രീറ്റിലൂടെ ഓരോ ഇഞ്ചും അളന്നു നീങ്ങുകയാണ്‌ ഞങ്ങള്‍.
"മീന്‍ കിട്ട്യാലും തന്തോയം, കിട്ടീല്ലേലും തന്തോയം" എന്ന ഡയലോഗ്‌ ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്ന; വെയിലായാല്‍ 'സമ്മര്‍ സെയില്‍', മഞ്ഞായാല്‍ 'വിന്റര്‍ ബൊനാന്‍സ' എന്നിങ്ങനെ കൊല്ലത്തിലെല്ലാദിവസവും ഓരോരോ പേരില്‍ 10 മുതല്‍ 70% വരെ ആദായ(ആര്‍ക്ക്‌) വില്‍പനയുടെ ബോര്‍ഡ്‌ തൂക്കുന്ന ഇവിടത്തെ ബിസിനസ്സ്‌ ട്രിക്കിനെക്കുറിച്ച്‌ വെറുതേ ആലോചിക്കുന്നതിനിടയില്‍....,
ഞാനൊരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു.
പഠാണി ഡ്രൈവര്‍ ഒരു ഇംഗ്ലീഷ്‌ പത്രം നിവര്‍ത്തി നോക്കുന്നു !!
കാര്യമായ ഗൗരവത്തോടെ പേജുകള്‍ മറിക്കുന്നു !!
കീഴ്ചുണ്ടില്‍ 'നസ്വാര്‍' തിരുകിവെച്ച്‌, കാറിന്റെ മുന്നിലും പിന്നിലും കുറെ പൂക്കള്‍ പരത്തി അലങ്കരിച്ച്‌, തൊങ്ങലുകള്‍ ചാര്‍ത്തി..... അങ്ങനെ രൂപഭാവങ്ങള്‍ കൊണ്ട്‌ അയാളൊരു 'റ്റിപിക്കല്‍' പഠാണിയാണ്‌.
വാഹനം മുന്നോട്ടെടുക്കാനാവാത്തവിധം ട്രാഫിക്‌ ആകുമ്പോള്‍, വീണുകിട്ടുന്ന വിശ്രമവേളകള്‍ വിജ്ഞാനപ്രദമാക്കുന്നതാവാം.
എന്നാലും..
ഒരു പഠാണി ഇത്ര കൂളായിട്ട്‌ ഇംഗ്ലീഷ്‌ പത്രം വായിക്യാന്ന് പറഞ്ഞാല്‍.. ????
ഇനീപ്പൊ, ചിത്രം കാണ്വാവോ.. ?
... ശ്ശേ.. അങ്ങിനെ ചിന്തിക്യാമോ..
ഓ..എന്തോ ആവട്ടെ.
സ്ലോവില്‍ നീങ്ങാമെന്നായപ്പോള്‍ പേപ്പര്‍ മടക്കി. വീണ്ടും നിന്നപ്പോള്‍ നീര്‍ത്തി.
ഇതു പലവട്ടം നടന്നു.
'ഏതു ജീവിത സാഹചര്യത്തിലായാലും, ഒരുവന്റെ വിജ്ഞാനദാഹത്തിന്റെ അനര്‍ഗളപ്രവാഹത്തെ തടുത്തു നിര്‍ത്താനാവില്ല' എന്ന, എടുത്താല്‍ പൊന്താത്ത ചിന്തയുമായിരുന്ന എന്നെ, തിരിഞ്ഞൊന്നു നോക്കി, കറവീണ പല്ലുകളില്‍ കുറച്ചെണ്ണം പുറത്തു കാട്ടി, അയാളൊന്നു ചിരിച്ചു.
എന്നിട്ട്‌,
..ദേ ഇപ്പൊ പത്രത്തീന്ന് കിട്ടീതാ എന്ന മട്ടില്‍ ഒരു പ്രസ്താവന.
"ആജ്‌ റ്റൂ ഹോട്ട്‌".
ദൈവമേ...ഹിന്ദി-ഇംഗ്ലീഷ്‌ മണിപ്രവാളം.
ഇയാളൊരു 'പഠാണിപ്പുലി' തന്നെയെന്ന് മനസ്സില്‍ കരുതി; 'അതെ' എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഞാനൊന്ന് മൂളി.
Al Yarmouk (മലയാളത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ 'മ്മടെ അലിയാരുമുക്ക്‌' ) സിഗ്നലില്‍ രണ്ട്‌ സുഡാനി കുമാരിമാര്‍ "ക്യാറ്റ്‌ വാക്‌" നടത്തി കടന്നു പോയി. അയാളെന്തോ ആത്മഗതം നടത്തിയോ.. തോന്നിയതാവാം.
റോഡിലെ തിരക്കിന്‌ അയവുവന്നു. അയാളുടെ പത്രപാരായണം മുടങ്ങി.
"ആജ്‌ ആപ്‌ ഹൗ ആര്‍ യൂ?"
ങ്‌ഹേ...
വീണ്ടും "ഹിംഗ്ലീഷ്‌".
"ഫൈന്‍"
തീരെ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ചോദ്യമായതിനാല്‍ ഒരു നിമിഷമെടുത്തു മറുപടി പറയാന്‍.
ഇനീപ്പൊ, കയ്യിലുള്ള ഭാഷാപരിജ്ഞാനം മുഴുവന്‍ എന്റെ നേരെ എറിഞ്ഞു കഷ്ടപ്പെടുത്താനാണോ പ്ലാന്‍?
കൂടുതല്‍ വേവലാതിപ്പെടുന്നതിനു മുന്‍പ്‌ അടുത്ത ചോദ്യം വന്നു.
"ആപ്‌ കാ ഫേമിലി ഹൗ ആര്‍ യൂ?"
എന്റീശ്വരാ... ഇയാളിത്‌ എന്തു ഭാവിച്ചാ..?
ഈ സങ്കരയിനം ചോദ്യത്തിന്റെ ശരിയായ രൂപം പറഞ്ഞുകൊടുക്കാന്‍ മുതിരുന്നത്‌ ബുദ്ധിയല്ല. വളരെ ആത്മാഭിമാനത്തോടെ, സ്വപ്രയത്നംകൊണ്ട്‌ (?) ആര്‍ജിച്ചെടുത്ത ജ്ഞാനം പ്രകടിപ്പിയ്കാന്‍, പറഞ്ഞൊപ്പിച്ച വാചകങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്തൂന്ന് തോന്നിയാല്‍...
ഒട്ടും ശരിയല്ല.
പക്ഷേ...
ഇനിയും ഹിംഗ്ലീഷ്‌ ചോദ്യശരങ്ങളെ നേരിടാനുള്ള മനക്കട്ടി എനിക്കില്ല. ഇതുവരെ അടക്കി നിര്‍ത്തിയ ചിരിയെങ്ങാന്‍ പുറത്തുവന്നാല്‍..... അതിലുമപകടം.
അതോണ്ട്‌, തികഞ്ഞ സംയമനം പാലിച്ച്‌, ഞാന്‍ അടുത്ത "ഫൈന്‍" പറഞ്ഞു.
ഭാഗ്യത്തിന്‌, ഇറങ്ങാനുള്ള സ്ഥലം എത്താറായി. അറിയുന്ന 'മുറിഹിന്ദി'യില്‍ വണ്ടി നിര്‍ത്തിക്കോളാന്‍ പറഞ്ഞു.
കൊടുത്ത പൈസയുടെ ബാക്കി തരുന്നതിനിടയില്‍..
ഇനിയുമൊരവസരമില്ലല്ലോ എന്നു കരുതീട്ടാവണം, ഉദ്വേഗം നിറഞ്ഞ ഒരന്വേഷണം കൂടി അയാള്‍ ധൃതി പിടിച്ചു നടത്തി.
ഒതുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച്‌ പരാജയപ്പെട്ട ചിരി, ഏതെങ്ങിലും വികൃത ശബ്ദമായി രൂപാന്തരപ്പെട്ട്‌ പുറത്തു വരുന്നതിനു മുന്‍പേ...
മറുപടിയായി ഒരു തലചെരിയ്കലോ, കുലുക്കലോ നടത്തി, ഞാന്‍ ഇറങ്ങി ഡോര്‍ അടച്ചു.
എന്തായിരുന്നു ആ അവസാനത്തെ ചോദ്യം? ഊഹിയ്കാമോ?
"ആജ്‌ മോസം ഹൗ ആര്‍ യൂ?" !!!
*****************
Wednesday, August 22, 2007
എന്റെ ഓണം
കേട്ടുമറന്നൊരു പൂവിളി കാതിന്നമൃതം പകരുമ്പോള്‍,
പാടിപ്പഴകിയൊരോണപ്പാട്ടെന്നോര്‍മയിലൊഴുകുമ്പോള്‍,
വാസന്തം വന്നോരോ തളിരിലുമുണരുവതറിവൂ ഞാന്‍..
ആനന്ദത്തിന്നലയൊലിയെങ്ങും പടരുവതറിവൂ ഞാന്‍..
പാടവരമ്പത്തെങ്ങോ മെതിയടിയമരുവതറിവൂ ഞാന്‍..
ഓലക്കുടയുടെ കീഴില്‍ മാബലിയണയുവതറിവൂ ഞാന്‍..
ആടും പൊന്‍കതിര്‍ മിന്നും വെയിലിന്നാടയതണിയുമ്പോള്‍,
മാറും മാമല നാടിന്‍ മായിക രൂപം കാണ്മൂ ഞാന്‍..
ആഴക്കടലിന്നിക്കരെ നോവിന്‍ നീറുകളിഴയുമ്പോള്‍,
തീമഴ പൊഴിയും കനവില്‍ വീണ്ടും കനലുകളെരിയുമ്പോള്‍,
ഓണനിലാവിന്‍ കുളിരെന്നുയിരായലിയുവതറിവൂ ഞാന്‍..
ആശ്വാസത്തിന്‍ തൂവലിതെന്നെത്തഴുകുവതറിവൂ ഞാന്‍..!!
പാടിപ്പഴകിയൊരോണപ്പാട്ടെന്നോര്‍മയിലൊഴുകുമ്പോള്‍,
വാസന്തം വന്നോരോ തളിരിലുമുണരുവതറിവൂ ഞാന്‍..
ആനന്ദത്തിന്നലയൊലിയെങ്ങും പടരുവതറിവൂ ഞാന്‍..
പാടവരമ്പത്തെങ്ങോ മെതിയടിയമരുവതറിവൂ ഞാന്‍..
ഓലക്കുടയുടെ കീഴില്‍ മാബലിയണയുവതറിവൂ ഞാന്‍..
ആടും പൊന്‍കതിര്‍ മിന്നും വെയിലിന്നാടയതണിയുമ്പോള്‍,
മാറും മാമല നാടിന്‍ മായിക രൂപം കാണ്മൂ ഞാന്‍..
ആഴക്കടലിന്നിക്കരെ നോവിന്‍ നീറുകളിഴയുമ്പോള്‍,
തീമഴ പൊഴിയും കനവില്‍ വീണ്ടും കനലുകളെരിയുമ്പോള്‍,
ഓണനിലാവിന്‍ കുളിരെന്നുയിരായലിയുവതറിവൂ ഞാന്‍..
ആശ്വാസത്തിന്‍ തൂവലിതെന്നെത്തഴുകുവതറിവൂ ഞാന്‍..!!
Monday, June 18, 2007
മഴ..വീണ്ടും മഴ..പിന്നെയും മഴ..!!
നെറുകയില്‍ വീണ ആദ്യത്തെ മഴത്തുള്ളി, അമ്മയുടെ തലോടല്‍ പോലെ..ഉഷ്ണത്തിന്റെ തീവ്രതയില്‍ നിന്ന്, പച്ചപ്പിന്റെ ശീതളിമയിലേക്ക്‌ കാലെടുത്തു വച്ചപ്പോളുള്ള നിര്‍വൃതി.
വീട്ടിലെത്തുവോളം...
കണ്ണെത്തും ദൂരം വരെ വര്‍ഷത്തിന്റെ സമൃദ്ധി.
റോഡ്‌, പല ആകൃതിയിലും, വലിപ്പത്തിലുമുള്ള കുഴികളാല്‍ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇത്തിരി താഴ്‌ന്ന ഇടങ്ങളിലെല്ലാം, എന്റെ നെഞ്ചില്‍ ചവിട്ടിയേ മുന്നോട്ടൊരടി വെയ്കാനാവൂ.. എന്ന മട്ടില്‍ വിലങ്ങടിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ജലപ്രവാഹം.
കാറിന്റെ ഗ്ലാസ്സില്‍ പാറിവീഴുന്ന കുഞ്ഞുതുള്ളികളോട്‌ കുശലം പറയുന്ന തിരക്കിലാണ്‌ മക്കള്‍.
പണ്ട്‌, ഉമ്മറത്തിണ്ണയിലിരുന്ന്, വിശാലമായ മുറ്റത്ത്‌, കാറ്റിന്റെ താളത്തിനൊത്ത്‌ നൃത്തം ചെയ്യുന്ന വെള്ളിനൂലുകളുടെ ലാസ്യഭംഗി ആസ്വദിച്ചിരുന്നത്‌ ഓര്‍മ വന്നു.
സന്ധ്യക്ക്‌ അനേകം മാളങ്ങളില്‍ നിന്ന് ജന്മസ്വാതന്ത്ര്യം ആഘോഷിക്കാന്‍ എത്തുന്ന ഈയാമ്പാറ്റകള്‍. ചീവീടുകളുടേയും, പോക്കാച്ചിത്തവളകളുടേയും വാദ്യമേളം.
അങ്ങിനെയങ്ങിനെ...എന്തെല്ലാം..
ഞങ്ങളെത്തിയതോടെ വീടുണര്‍ന്നു. പറയാനായി കൂട്ടി വെച്ച വിശേഷങ്ങള്‍ ഓരോന്നായി കെട്ടഴിക്കുന്ന തിരക്കായി പിന്നെ.
വീട്ടില്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും "ഈ നശിച്ച മഴ"യെന്നേ പറയാനുള്ളൂ. വെള്ളം കെട്ടിനിന്ന് വാഴയും ചേമ്പും കേടായിപ്പോയതും, ഇടിവെട്ടുകൊണ്ട്‌ രണ്ട്‌ നല്ല തെങ്ങിന്റെ തലപോയതും, ടി.വി.യുടെ കേബിളും ടെലിഫോണ്‍ ലൈനും തകരാര്‍ ആയതും..
അങ്ങിനെ മഴയെ ശപിക്കാന്‍ കാരണങ്ങള്‍ക്ക്‌ ക്ഷാമമില്ല.
ഈ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഇത്ര വലിയ കാര്യമാണോ എന്ന മട്ടില്‍, കുട്ടികള്‍ കഴിയുന്നത്രയൂം നേരം ഒരു കുടയുമായി മുറ്റത്തു തന്നെ. കടലാസു വഞ്ചിയും, അതിലെ യാത്രക്കാരായ ഉറുമ്പുകളും അവര്‍ക്ക്‌ നല്‍കുന്ന സന്തോഷം എത്രയോ വലുതാണ്‌.
.."മക്കളേ..കാലം നന്നല്ല. വല്ല പനിയോ മറ്റോ.."
അമ്മയെ സമാധാനിപ്പിയ്കാന്‍, ഒരു നിമിഷം വരാന്തയില്‍.. പിന്നെ പഴയപടി.
തൊടിയില്‍, മുട്ടോളം തഴച്ചു നില്‍ക്കുന്ന പുല്ലും, കുഞ്ഞിക്കൈകള്‍ എത്ര പിടിച്ചുലച്ചാലും, വെള്ളത്തുള്ളിയല്ലാതെ, ഒരൊറ്റ പൂവുപോലും താഴെ വീഴാതെ നോക്കുന്ന ചെമ്പകമരവും, നിറഞ്ഞുകവിഞ്ഞ കുളവും, രാത്രിയില്‍ താരാട്ടുപാടി ഉറക്കം കെടുത്തുന്ന കൊതുകുകള്‍ പോലും.. അവരില്‍ പുതുമ നിറഞ്ഞ അനുഭവമായിരുന്നു.
ദിവസങ്ങളോളം ആര്‍ത്തലച്ചു പെയ്യുന്ന മഴക്കു കൂട്ടായി, പുറത്തിറങ്ങാതെ. 'തുള്ളിക്കൊരു കുടം' എന്നതെല്ലാം 'ഔട്ട്‌ ഓഫ്‌ ഫാഷന്‍' ആയി; മൂന്നു നാലു കുടം എന്നായിരിക്കുന്നു. അഞ്ച്‌ നിമിഷത്തിനുള്ളില്‍ മുറ്റത്ത്‌ വെള്ളമുയരും. ഒഴുകിപ്പോകാനുള്ള പാടവും തോടും മിക്കയിടത്തും നമ്മള്‍ അതിവിദഗ്ധമായി മണ്ണിട്ട്‌ നികത്തിയിരിക്കുകയല്ലേ..
ദൂരെയുള്ള ബന്ധുക്കളേയും, സുഹൃത്തുക്കളേയും ഫോണ്‍വിളികളിലൊതുക്കി.
അതിനിടെ, വീട്ടിലെല്ലാരും ആഘോഷിച്ച, "ഗുനിയ" പോലെ ബ്രാന്‍ഡഡ്‌ ഒന്നുമല്ലാത്ത, ചെറുവക അസുഖങ്ങളില്‍ ഞങ്ങളും ആവും വിധം പങ്കു ചേര്‍ന്നു.
തിരിച്ചുപോരാനുള്ള ദിവസത്തിന്‌ മുന്‍പ്‌ ചെയ്തു തീര്‍ക്കേണ്ട കാര്യങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ്‌ പെരുമ്പാമ്പു പോലെ.. നീണ്ടു കിടന്നു.
ഒടുവില്‍, കുറേ ഹ്രസ്വസന്ദര്‍ശനങ്ങളുടെ സുഖവും, പങ്കുവെച്ച സൗഹൃദങ്ങളുടെ മധുരവും, മനസ്സിലേറ്റി,... മടക്കയാത്ര.
എയര്‍പ്പോര്‍ട്ടെത്തുന്നതു വരെ, മഴ പരിഭവിച്ചു നിന്നു. കാറില്‍ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയതും, ഞങ്ങളെ യാത്രയാക്കാനെന്നോണം.. ഓടിയെത്തി....
നെറുകയില്‍ തഴുകി, മൂര്‍ദ്ധാവില്‍ ചുംബിച്ചു...
പിന്നെ....വാല്‍സല്യം കണ്ണുനീരായി പെയ്തിറങ്ങി.
വീണ്ടുമുള്ള കാത്തിരിപ്പിന്റെ ദിനങ്ങളിലേക്ക്‌ പറന്നു നീങ്ങവേ.. ആ നീര്‍ത്തുള്ളികള്‍ എന്റെ കണ്ണിലും പടര്‍ന്നിരുന്നു...
Thursday, June 7, 2007
പിന്‍‌വിളി
അസ്ഥികൂടം വിതാനിച്ചപോലെ ക്രെയിനുകള്‍ നിറഞ്ഞ മേല്‍ക്കൂര. അതിനിടയിലൂടെ കാണുന്ന ആകാശത്തുട്ടുകള്‍ക്ക്‌ മങ്ങിയ ചാരനിറം.
താഴെ തലങ്ങും വിലങ്ങും കൂട്ടിക്കെട്ടി ഏതുസമയവും പുറംലോകബന്ധം വിച്ഛേദിക്കാന്‍ കുത്തിയൊഴുകിവരാവുന്ന കോണ്‍ക്രീറ്റ്‌ പ്രവാഹം കാത്തുകിടക്കുന്ന ഇരുമ്പുകമ്പികള്‍.
ചുറ്റിലും ക്ഷീണമറിയാതെ, അറിഞ്ഞാലും ഭാവിക്കാനാവാതെ അവസാനവീര്‍പ്പുവരെ അധ്വാനിക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ട കുറെ മനുഷ്യശരീരങ്ങള്‍. സ്വന്തം ആത്മാവ്‌, ജന്മഗൃഹത്തിന്റെ മേല്‍ക്കൂരയില്‍ തന്റെ കുടുംബത്തിന്‌ കാവലായി, തണലായി നിര്‍ത്തിക്കൊണ്ടാണല്ലൊ അവര്‍ ഈ സ്വര്‍ണ്ണമൊഴുകുന്ന നാട്ടില്‍ ഭാഗ്യം തേടി വന്നത്‌.
അങ്ങുദൂരെ..
ചന്ദനശീതളിമ ഭൂമിയിലൊഴുക്കുന്ന ചന്ദ്രബിംബത്തിനുപോലും കണ്ടാസ്വദിക്കാന്‍ പാകത്തില്‍, പനമരത്തിന്റെ രൂപത്തിലുള്ള ദ്വീപുകള്‍ വാര്‍ത്തെടുക്കുന്ന തിരക്കിലാണവര്‍....സ്വശരീരത്തിന്റെ യാതനകളെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കാനുള്ള മനസ്സ്‌ എന്നേ കൈമോശം വന്നവര്‍.
ആരുടെയൊക്കെയോ തലച്ചോറിലൂടെയും പിന്നെ ചായക്കോപ്പയിലൂടെയും വീശിയടിച്ച കൊടുങ്കാറ്റില്‍ കടലിലേക്ക്‌ തലതല്ലി വീണുപോയ പനമരം.
...എന്റെ നാട്ടില്‍, വീടിന്റെ പടിഞ്ഞാറുഭാഗത്തൊഴുകുന്ന കനോലിക്കനാലിന്റെ കരയില്‍ നിന്നിരുന്ന ചമ്പത്തെങ്ങ്‌ ഒരു മഴക്കാലത്ത്‌ പുഴയില്‍ തലയടിച്ചു വീണിട്ടും..വീഴാന്‍ സമ്മതിക്കാതെ ബലിഷ്ട്ഠമായ വേരുകള്‍ സ്നേഹപൂര്‍വം പിടിച്ചുനിര്‍ത്തിയതും.. പിന്നെ വര്‍ഷങ്ങളോളം ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ ജലകേളികള്‍ക്ക്‌ രംഗമായതും...
ചുവപ്പുരാശി കലര്‍ന്ന ആകാശച്ചെരുവിലൂടെ, കാലത്തു കിഴക്കോട്ട്‌ പറന്ന പക്ഷിസമൂഹം തിരിച്ചു ചേറ്റുവാക്കടപ്പുറത്തിനപ്പുറത്ത്‌ സാഗരസ്നാനത്തിനൊരുങ്ങുന്ന പകലോനെ നോക്കി തിരിച്ചു പറക്കുന്നതിന്റെ ബഹളം കാതിലിപ്പോഴുമുണ്ട്‌.
പുഴയോരത്തു മഞ്ഞക്കുപ്പായത്തില്‍ കാപ്പിക്കളര്‍ പൊട്ടിട്ട പനച്ചോത്തിന്‍ പൂവുകള്‍ മുള്ളുതട്ടാതെ പറിച്ചെടുക്കുമ്പോള്‍ പൊന്തക്കുള്ളില്‍ ഓടിമറയുന്ന കുളക്കോഴികളെ ഉന്നം നോക്കുന്ന കൗതുകം.
മണ്ണിര കോര്‍ത്ത ചൂണ്ടല്‍ ടാങ്കീസില്‍ക്കെട്ടി ധ്യാനനിരതമായി തൂങ്ങിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നതും, പൊട്ടിയ ഓടിന്റെ ചീള്‌ പുഴവെള്ളത്തില്‍ ചായ്ച്ചെറിഞ്ഞ്‌ എത്ര തവണ അതു തെന്നിപ്പറന്നു എന്നു കണക്കെടുക്കുന്നതിനു റഫറി അശ്വാരൂഢഭാവത്തില്‍ ഉപവിഷ്ടനാവുന്നതും പാതിവീണ കേരവൃക്ഷ സിംഹാസനത്തിലാണ്‌.
ചാഞ്ഞ തെങ്ങില്‍ കയറിനിന്ന് മലക്കംമറിഞ്ഞ്‌ പുഴയുടെ കൈകളിലേക്ക്‌ ചാടുമ്പോള്‍..പറ്റുന്നത്ര തുന്നാംതലപ്പിലിരുന്ന് 'കടലിനക്കരെപ്പോണോരേ..'എന്ന് തൊണ്ട പൊട്ടുമാറ്‌ നീട്ടിപ്പാടി പ്രതിധ്വനിയുടെ പരീക്ഷണങ്ങള്‍ നടത്തുമ്പോള്‍..
ഒരിക്കല്‍പ്പോലും ഓര്‍ത്തിരുന്നില്ല..
അക്കരെപ്പോകുന്ന കൂട്ടരില്‍ ഞാനും ഒഴുകിച്ചേരുമെന്ന്.
...വാക്കുകള്‍ക്കെത്താവുന്നതിനേക്കാള്‍ എത്രയോ ആഴത്തില്‍..ആ തെങ്ങും പുഴയും ജീവിത്തില്‍ പടര്‍ന്നിറങ്ങിയിരുന്നു.
..എന്റെ പുഴ; ഞങ്ങളുടെ പുഴ.
എന്തിനെല്ലാമോ സാക്ഷിയായ പുഴ.
ഒടുവില്‍.. ഒഴുകിയൊഴുകി അറബിക്കടലില്‍ അലിഞ്ഞില്ലാതാകുന്ന പുഴ.
..അതെ. അതേ അറബിക്കടലാണ്‌ മുന്നില്‍.
രണ്ടടി നടന്നപ്പോള്‍..കുഞ്ഞുതിരകള്‍ കാലില്‍ത്തൊട്ടു വിളിക്കുന്നു.
നിന്നു; കടലിനെ ഒരു കുടന്ന തീര്‍ത്ഥമായി കോരിയെടുത്തു. എന്റെ പുഴവെള്ളത്തില്‍ കണ്ടിരുന്ന അതേ മുഖം.
കുറച്ചുകൂടി അടുത്തു ചെന്നു. ജലം ആര്‍ത്തുല്ലസിച്ചു കൈകള്‍ നീട്ടി എതിരേറ്റു.
.."എനിക്കറിയാം നിന്നെ,.. നീ എന്റെ കുഞ്ഞല്ലേ.."
അതെ. പണ്ട്‌ നീ താലോലിച്ച അതേ കുഞ്ഞ്‌.
വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിപ്പുറം വീണുകിട്ടിയ ജന്മബന്ധം.
ആഹ്ലാദത്തിലേക്ക്‌ ഊളയിട്ടിറങ്ങി മുങ്ങുമ്പോള്‍ കാതുകളില്‍ പുഴയുടെ സംഗീതം.
മേലാകെ.. മനസ്സാകെ കുളിര്‌.
ആര്‍ത്തിയോടെ വീണ്ടും വീണ്ടും മുങ്ങി.
നിവര്‍ന്നെണീക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല.
ഞാന്‍.....
കൗമാരത്തിലേക്കും.. കുസൃതി നിറഞ്ഞ ബാല്യത്തിലേക്കും.. പിച്ചവെക്കാന്‍ വെമ്പുന്ന ശൈശവത്തിലേക്കും.. പതിയെപ്പതിയെ അമ്മയിലേക്കും തിരിച്ചു നടന്ന്‌.. ജീവന്റെ കണികയായി..
..അതിനുമപ്പുറം സമയതീരങ്ങളില്‍ നിന്നകന്ന്‌ പ്രപഞ്ചചൈതന്യത്തില്‍ ഒരു പ്രകാശബിന്ദുവായി ലയിച്ച്‌..
"സാര്‍"
ങ്ങ്‌ഹേ..
"വൊ ആപ്‌കൊ ബുലാരെ.."
ഹോ..
ജലപ്പരപ്പിനു മുകളിലെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തിലേക്ക്‌ വീണ്ടും..
താഴെ തലങ്ങും വിലങ്ങും കൂട്ടിക്കെട്ടി ഏതുസമയവും പുറംലോകബന്ധം വിച്ഛേദിക്കാന്‍ കുത്തിയൊഴുകിവരാവുന്ന കോണ്‍ക്രീറ്റ്‌ പ്രവാഹം കാത്തുകിടക്കുന്ന ഇരുമ്പുകമ്പികള്‍.
ചുറ്റിലും ക്ഷീണമറിയാതെ, അറിഞ്ഞാലും ഭാവിക്കാനാവാതെ അവസാനവീര്‍പ്പുവരെ അധ്വാനിക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ട കുറെ മനുഷ്യശരീരങ്ങള്‍. സ്വന്തം ആത്മാവ്‌, ജന്മഗൃഹത്തിന്റെ മേല്‍ക്കൂരയില്‍ തന്റെ കുടുംബത്തിന്‌ കാവലായി, തണലായി നിര്‍ത്തിക്കൊണ്ടാണല്ലൊ അവര്‍ ഈ സ്വര്‍ണ്ണമൊഴുകുന്ന നാട്ടില്‍ ഭാഗ്യം തേടി വന്നത്‌.
അങ്ങുദൂരെ..
ചന്ദനശീതളിമ ഭൂമിയിലൊഴുക്കുന്ന ചന്ദ്രബിംബത്തിനുപോലും കണ്ടാസ്വദിക്കാന്‍ പാകത്തില്‍, പനമരത്തിന്റെ രൂപത്തിലുള്ള ദ്വീപുകള്‍ വാര്‍ത്തെടുക്കുന്ന തിരക്കിലാണവര്‍....സ്വശരീരത്തിന്റെ യാതനകളെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കാനുള്ള മനസ്സ്‌ എന്നേ കൈമോശം വന്നവര്‍.
ആരുടെയൊക്കെയോ തലച്ചോറിലൂടെയും പിന്നെ ചായക്കോപ്പയിലൂടെയും വീശിയടിച്ച കൊടുങ്കാറ്റില്‍ കടലിലേക്ക്‌ തലതല്ലി വീണുപോയ പനമരം.
...എന്റെ നാട്ടില്‍, വീടിന്റെ പടിഞ്ഞാറുഭാഗത്തൊഴുകുന്ന കനോലിക്കനാലിന്റെ കരയില്‍ നിന്നിരുന്ന ചമ്പത്തെങ്ങ്‌ ഒരു മഴക്കാലത്ത്‌ പുഴയില്‍ തലയടിച്ചു വീണിട്ടും..വീഴാന്‍ സമ്മതിക്കാതെ ബലിഷ്ട്ഠമായ വേരുകള്‍ സ്നേഹപൂര്‍വം പിടിച്ചുനിര്‍ത്തിയതും.. പിന്നെ വര്‍ഷങ്ങളോളം ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ ജലകേളികള്‍ക്ക്‌ രംഗമായതും...
ചുവപ്പുരാശി കലര്‍ന്ന ആകാശച്ചെരുവിലൂടെ, കാലത്തു കിഴക്കോട്ട്‌ പറന്ന പക്ഷിസമൂഹം തിരിച്ചു ചേറ്റുവാക്കടപ്പുറത്തിനപ്പുറത്ത്‌ സാഗരസ്നാനത്തിനൊരുങ്ങുന്ന പകലോനെ നോക്കി തിരിച്ചു പറക്കുന്നതിന്റെ ബഹളം കാതിലിപ്പോഴുമുണ്ട്‌.
പുഴയോരത്തു മഞ്ഞക്കുപ്പായത്തില്‍ കാപ്പിക്കളര്‍ പൊട്ടിട്ട പനച്ചോത്തിന്‍ പൂവുകള്‍ മുള്ളുതട്ടാതെ പറിച്ചെടുക്കുമ്പോള്‍ പൊന്തക്കുള്ളില്‍ ഓടിമറയുന്ന കുളക്കോഴികളെ ഉന്നം നോക്കുന്ന കൗതുകം.
മണ്ണിര കോര്‍ത്ത ചൂണ്ടല്‍ ടാങ്കീസില്‍ക്കെട്ടി ധ്യാനനിരതമായി തൂങ്ങിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നതും, പൊട്ടിയ ഓടിന്റെ ചീള്‌ പുഴവെള്ളത്തില്‍ ചായ്ച്ചെറിഞ്ഞ്‌ എത്ര തവണ അതു തെന്നിപ്പറന്നു എന്നു കണക്കെടുക്കുന്നതിനു റഫറി അശ്വാരൂഢഭാവത്തില്‍ ഉപവിഷ്ടനാവുന്നതും പാതിവീണ കേരവൃക്ഷ സിംഹാസനത്തിലാണ്‌.
ചാഞ്ഞ തെങ്ങില്‍ കയറിനിന്ന് മലക്കംമറിഞ്ഞ്‌ പുഴയുടെ കൈകളിലേക്ക്‌ ചാടുമ്പോള്‍..പറ്റുന്നത്ര തുന്നാംതലപ്പിലിരുന്ന് 'കടലിനക്കരെപ്പോണോരേ..'എന്ന് തൊണ്ട പൊട്ടുമാറ്‌ നീട്ടിപ്പാടി പ്രതിധ്വനിയുടെ പരീക്ഷണങ്ങള്‍ നടത്തുമ്പോള്‍..
ഒരിക്കല്‍പ്പോലും ഓര്‍ത്തിരുന്നില്ല..
അക്കരെപ്പോകുന്ന കൂട്ടരില്‍ ഞാനും ഒഴുകിച്ചേരുമെന്ന്.
...വാക്കുകള്‍ക്കെത്താവുന്നതിനേക്കാള്‍ എത്രയോ ആഴത്തില്‍..ആ തെങ്ങും പുഴയും ജീവിത്തില്‍ പടര്‍ന്നിറങ്ങിയിരുന്നു.
..എന്റെ പുഴ; ഞങ്ങളുടെ പുഴ.
എന്തിനെല്ലാമോ സാക്ഷിയായ പുഴ.
ഒടുവില്‍.. ഒഴുകിയൊഴുകി അറബിക്കടലില്‍ അലിഞ്ഞില്ലാതാകുന്ന പുഴ.
..അതെ. അതേ അറബിക്കടലാണ്‌ മുന്നില്‍.
രണ്ടടി നടന്നപ്പോള്‍..കുഞ്ഞുതിരകള്‍ കാലില്‍ത്തൊട്ടു വിളിക്കുന്നു.
നിന്നു; കടലിനെ ഒരു കുടന്ന തീര്‍ത്ഥമായി കോരിയെടുത്തു. എന്റെ പുഴവെള്ളത്തില്‍ കണ്ടിരുന്ന അതേ മുഖം.
കുറച്ചുകൂടി അടുത്തു ചെന്നു. ജലം ആര്‍ത്തുല്ലസിച്ചു കൈകള്‍ നീട്ടി എതിരേറ്റു.
.."എനിക്കറിയാം നിന്നെ,.. നീ എന്റെ കുഞ്ഞല്ലേ.."
അതെ. പണ്ട്‌ നീ താലോലിച്ച അതേ കുഞ്ഞ്‌.
വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിപ്പുറം വീണുകിട്ടിയ ജന്മബന്ധം.
ആഹ്ലാദത്തിലേക്ക്‌ ഊളയിട്ടിറങ്ങി മുങ്ങുമ്പോള്‍ കാതുകളില്‍ പുഴയുടെ സംഗീതം.
മേലാകെ.. മനസ്സാകെ കുളിര്‌.
ആര്‍ത്തിയോടെ വീണ്ടും വീണ്ടും മുങ്ങി.
നിവര്‍ന്നെണീക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല.
ഞാന്‍.....
കൗമാരത്തിലേക്കും.. കുസൃതി നിറഞ്ഞ ബാല്യത്തിലേക്കും.. പിച്ചവെക്കാന്‍ വെമ്പുന്ന ശൈശവത്തിലേക്കും.. പതിയെപ്പതിയെ അമ്മയിലേക്കും തിരിച്ചു നടന്ന്‌.. ജീവന്റെ കണികയായി..
..അതിനുമപ്പുറം സമയതീരങ്ങളില്‍ നിന്നകന്ന്‌ പ്രപഞ്ചചൈതന്യത്തില്‍ ഒരു പ്രകാശബിന്ദുവായി ലയിച്ച്‌..
"സാര്‍"
ങ്ങ്‌ഹേ..
"വൊ ആപ്‌കൊ ബുലാരെ.."
ഹോ..
ജലപ്പരപ്പിനു മുകളിലെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തിലേക്ക്‌ വീണ്ടും..
Saturday, June 2, 2007
പാവം പാവം ചെമ്പരത്തി
അങ്കച്ചമയത്തിന്‌ അമ്പലപ്പറമ്പിലെ ചെമ്പരത്തിപ്പൂവിനോട്‌ സിന്തൂരം ചോദിച്ചിരുന്ന കാലം....
പ്രിയദേവനെക്കണ്ടോന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട്‌ കവിളിലൊന്നു തലോടി പെണ്മണികള്‍ പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചിരുന്ന കാലം....
ഇന്നിപ്പോള്‍...
ഓര്‍ക്കിഡ്‌ പിള്ളാര്‍ക്കും, ആന്തൂറിയം കൊച്ചുങ്ങള്‍ക്കും, ചുണ്ടിലൊരു പരിഹാസം! കണ്‍കോണിലൊരു പുച്ഛരസം! "ലവനേതെന്ന" ഭാവം!!
പണ്ട്‌ അതിര്‍ത്തിയില്‍ പതിച്ചിരുന്ന ഉരുളന്‍കല്ലൊക്കെ മുറ്റത്ത്‌ അടുക്കിപ്പെറുക്കി, പറിച്ചു കളഞ്ഞിരുന്ന പുല്ലൊക്കെ തിരിച്ചെടുത്ത്‌ നട്ടുവളര്‍ത്തി, "ലാന്‍ഡ്‌സ്കേപ്പ്‌" എന്നൊരു മഹാസംഭവം ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത "മോഡേണ്‍ ഗാര്‍ഡന്റെ" പശ്ചാത്തലത്തില്‍ അവരങ്ങിനെ വിലസുകയല്ലേ..
അല്ലെങ്കില്‍ത്തന്നെ അവരെയെന്തിന്‌ പറയുന്നു? ദോഷൈകദൃക്കുകള്‍, ചിലനേരങ്ങളില്‍ ചിലരുടെ ചെവിക്കുറ്റി അലങ്കരിക്കാന്‍ മാത്രമാണ്‌ ചെമ്പരത്തി എന്ന രീതിയിലല്ലേ ഓരോന്ന് ചിത്രീകരിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത്‌?
എന്നും സര്‍വ്വേശ്വരന്‍ തന്നെ തുണ.
പൂന്തോട്ടത്തിലെ "ആസ്ഥാനപുഷ്പം" എന്ന പദവിയില്‍ നിന്ന് നിഷ്ക്കാസിതനായിട്ടാണ്‌..ഇന്നീ പുറം വേലിയില്‍..
...ഹും...ഇനി ആരെങ്കിലുമൊക്കെ ഈ പാവത്തിനെ ഒന്നു പരിഗണിക്കണമെങ്കില്‍ അമേരിക്കക്കാരന്‍ ഒരു "പേറ്റന്റ്‌" അവകാശത്തിന്റെ അട്ടഹാസം മുഴക്കേണ്ടി വരുമോ..!!!
സ്വന്തമായുള്ളതിന്റെ വിലയറിയാതെ, അല്ലെങ്കില്‍ അറിയാന്‍ മെനക്കെടാതെയുള്ള ഉദാസീനതയുടേയും അവഗണനയുടേയും ലോകം ഒരു വശത്ത്‌; കണ്ടതും കേട്ടതും വെട്ടിപ്പിടിച്ചു സ്വന്തമാകാനുള്ള ആര്‍ത്തി നിറഞ്ഞ ലോകം മറുവശത്ത്‌.
വിചിത്രമായ ചുറ്റുപാടുകളില്‍ ഒട്ടൊരു വ്യാകുലതയോടെ, ഒരു പൂവ്‌, ചങ്കില്‍ നിന്നും പറിച്ചെടുത്ത്‌ തന്നെച്ചൂഴുന്ന അലസസമൂഹത്തിനു നേരെ നീട്ടി..
..പാവം പാവം ചെമ്പരത്തി.
പ്രിയദേവനെക്കണ്ടോന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട്‌ കവിളിലൊന്നു തലോടി പെണ്മണികള്‍ പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചിരുന്ന കാലം....
ഇന്നിപ്പോള്‍...
ഓര്‍ക്കിഡ്‌ പിള്ളാര്‍ക്കും, ആന്തൂറിയം കൊച്ചുങ്ങള്‍ക്കും, ചുണ്ടിലൊരു പരിഹാസം! കണ്‍കോണിലൊരു പുച്ഛരസം! "ലവനേതെന്ന" ഭാവം!!
പണ്ട്‌ അതിര്‍ത്തിയില്‍ പതിച്ചിരുന്ന ഉരുളന്‍കല്ലൊക്കെ മുറ്റത്ത്‌ അടുക്കിപ്പെറുക്കി, പറിച്ചു കളഞ്ഞിരുന്ന പുല്ലൊക്കെ തിരിച്ചെടുത്ത്‌ നട്ടുവളര്‍ത്തി, "ലാന്‍ഡ്‌സ്കേപ്പ്‌" എന്നൊരു മഹാസംഭവം ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത "മോഡേണ്‍ ഗാര്‍ഡന്റെ" പശ്ചാത്തലത്തില്‍ അവരങ്ങിനെ വിലസുകയല്ലേ..
അല്ലെങ്കില്‍ത്തന്നെ അവരെയെന്തിന്‌ പറയുന്നു? ദോഷൈകദൃക്കുകള്‍, ചിലനേരങ്ങളില്‍ ചിലരുടെ ചെവിക്കുറ്റി അലങ്കരിക്കാന്‍ മാത്രമാണ്‌ ചെമ്പരത്തി എന്ന രീതിയിലല്ലേ ഓരോന്ന് ചിത്രീകരിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത്‌?
എന്നും സര്‍വ്വേശ്വരന്‍ തന്നെ തുണ.
പൂന്തോട്ടത്തിലെ "ആസ്ഥാനപുഷ്പം" എന്ന പദവിയില്‍ നിന്ന് നിഷ്ക്കാസിതനായിട്ടാണ്‌..ഇന്നീ പുറം വേലിയില്‍..
...ഹും...ഇനി ആരെങ്കിലുമൊക്കെ ഈ പാവത്തിനെ ഒന്നു പരിഗണിക്കണമെങ്കില്‍ അമേരിക്കക്കാരന്‍ ഒരു "പേറ്റന്റ്‌" അവകാശത്തിന്റെ അട്ടഹാസം മുഴക്കേണ്ടി വരുമോ..!!!
സ്വന്തമായുള്ളതിന്റെ വിലയറിയാതെ, അല്ലെങ്കില്‍ അറിയാന്‍ മെനക്കെടാതെയുള്ള ഉദാസീനതയുടേയും അവഗണനയുടേയും ലോകം ഒരു വശത്ത്‌; കണ്ടതും കേട്ടതും വെട്ടിപ്പിടിച്ചു സ്വന്തമാകാനുള്ള ആര്‍ത്തി നിറഞ്ഞ ലോകം മറുവശത്ത്‌.
വിചിത്രമായ ചുറ്റുപാടുകളില്‍ ഒട്ടൊരു വ്യാകുലതയോടെ, ഒരു പൂവ്‌, ചങ്കില്‍ നിന്നും പറിച്ചെടുത്ത്‌ തന്നെച്ചൂഴുന്ന അലസസമൂഹത്തിനു നേരെ നീട്ടി..
..പാവം പാവം ചെമ്പരത്തി.
Subscribe to:
Posts (Atom)